من هر چه انسان دیده ام

که شکسته است

توی او زرد بود.

من فکر می کنم توی همه ی انسانها زرد است.

من فکر می کنم انسانها همه تخم مرغ هستند.

پ.ن : من این شعر رو به علی و جیرجیرک عزیزم بقدیم می کنم وقتی هنگ کرده بود

پ.ن۲:از سولماز دریانیان معذرت می خوام که شعرش رو تقدیم کردم

 به جائی که

به جائی که

                   هیچ چیز در آنجا گاز زده و نصفه نباشد

به من درس محبت یاد می داد

مرا از یاد  برد  آخر  ولی  من

به جز او عالمی را بردم از یاد

صدای ناله ی شیرین به گوش فرهاد است

پ ن :یادش بخیر عموی مامانم این شعر رو وقتی خوند که خانمش فوت کرد

او ن یه عاشق است

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

                     به نرده های ایستگاه رفته

                                                          تکیه داده ام!

چه تیغ تیز باریکی....

                                             همت کن و بگو 

                                                 ماهی ها حوضشان  بی آب است